"ekspensowanie tylu próżniaków i stojaków“

stały element polskiej dyplomacji :-)

W Bibliotekach Cyfrowych znalazłem niedawno listy Kara Mustafy do polskich władz. Przetłumaczone na polski, tylko, że odręczne. Chyba Poznań to był, ale nie pamiętam.

Oczywiście!

No tak, dziwnie się plotą różne wątki w obfitej korepondencji pana W. Ale wyrażenie "le roi fut assassiné" rozumiałbym nie "słownikowo" (tzn. że rzeczywiście został zamordowany), ale jako hiperbolę. Zobaczmy, co on tam pisze w innych listach:

27 XI do marszałka-księcia Richelieu: „Z pewnością zna pan wszystkie szczegóły zamachu (assasinat) króla Polski; jest to kolejna sprawa parlamentarna. Proszę zwrócić uwagę, że w tym filozoficznym stuleciu w bardzo krótkim czasie zamordowano pięć koronowanych głów, pięć obrazów Boga”.

3 XII do Katarzyny: "...ale król Polski został zdradzony, zaatakowany i pobity (frappé) przez szlachciców, którzy przysięgali mu posłuszeństwo". 

Tego samego dnia do króla Stanisława [czyli chyba zakłada, ze adresat żyje?]: "Trzeba być barbarzyńcą, żeby Pana nie kochać; trzeba bardzo źle rozumieć swoje interesy, żeby Panu nie służyć. Ale prawdziwa dobroć i prawdziwa cnota ostatecznie triumfują nad wszystkim".

6 XII do Fryderyka: "Myślę, że zamach (l'assassinat) na króla Polski bardzo mu pomoże [chyba żywemu? bo umarłemu nie pomoże nawet kadzidło]. Nie jest możliwe, aby konfederaci, którzy napełnili zgrozą rodzaj ludzki, wytrwali w tak zbrodniczym sprzysiężeniu. Nie wiem, czy się mylę, ale wydaje mi się, że pokój w Polsce może zrodzić się z tej okropnej przygody".

Tego samego dnia do pana Moultou: "Wyrazy szacunku dla Najświętszej Maryi Panny, przed którą mordercy (les assassins) króla Polski przyjęli komunię świętą i złożyli przysięgę, że zamordują swojego prawowitego króla".

I dopiero teraz, 7 XII do hr. d'Argental ten list, który Sz. Kolega cytuje: "Król Polski padł ofiarą zamachu [dosłownie wprawdzie "został zamordowany", ale tak czytać chyba już sie nie da]  3 listopada, a król Prus przysłał mi heroikomiczny wiersz o konfederatach". 

10 XII do pana Bertrand: "Czy nie sądzisz, że ta straszna przygoda może okazać się bardzo przydatna dla króla Polski?".

I tak dalej, i tym podobne, bo do zamachu jeszcze wracał w listach do różnych osób.

TLFi wśród rozlicznych znaczeń podaje i to: agresser, accabler de coups (napaść, zadawać ciosy). Więc może i nie tak bardzo ekstrawagancko użył tego słowa. 

Wnuk się nie odezwał. Może ma co lepszego do roboty, może porzucił genealogiczne hobby, moze umarł po prostu? Nie będę go molestował. ;)

Nie wiesz?

W czasie wojny drogi zazwyczaj są niebezpieczne.A o którą Wojnę Północną pan pyta?.Bo były trzy stulecia i III Wojny Północne.W każdym stuleciu różne daty.No chyba ,że ja coś pokręciłam,to proszę mnie sprostować.

To jest doskonałe pytanie, że tak polecę "klasykiem" ;-)

A propos właściwego tematu notki, to zainteresowani szczegółami poselstwa Potockiego mogą siegnąć do dokumentów wydanych przez Kazimierza Waliszewskiego: Ostatni poseł Polski do Porty Ottomańskiej.

"PS. Ale nie chcemy mu udowodnić , ze nie umiał po francusku? ;) "

Jemu nie ;-)

Brniemy w absurd. Poczty tych moznowładców składały sie głownie ze słuzbuiy i dworzan. Zbrojni stanowili ich znikomą część. Mogli co najwyzej stawić opór jakimś rabusiom na gościńcu. Regularne wojsko nie atakowalo oficjalnych emisariuszy podróżujacych w pokojowych celach.

Tak że uwaga OjDyra była "ni pricziom". 

Rozumiem, że dworzanie nie potrafili obsługiwać się z bronią, tak? Na jakiej podstawie twierdzisz, ze byli to zwykli lokaje?

Jak chcesz mi dop****(ić, to musisz się bardziej wytężyć. 

A tak poza tym masz jakąś obsesję na moim punkcie Stasiu...:)

Per "Stasiu" to możesz zwracać się do swojego pasierba, ewentualnie stangreta.

To taka rada na przyszłość.

Tureckie poselstwa nie byly mniej liczne i tez trzeba bylo je utrzymac :)

Ok. Tylko nauczyć sie czytac takie wyrazy jak "żołnierze" i "hajducy" - to ci ułatwi komunikację na tym blogu.

No tak :-)
Chociaż najpierw pomyślałem, że masz na myśli "poselstwo" Mehmeda IV z 1672 roku, ale później doczytałem ;-)
 

A ambasadę brytyjską w Stambule w latach 1580-1804 finansowała Levant Company. Kompania handlowa, jakby nie było, a więc prawdopodobnie nastawiona na zysk. Można? Można.

Chociaż tylko do czasu. Jak wynika z poniższych liczb, w połowie XVIII wieku biznes popadł w przedłużający się kryzys i Królestwo musiała do swojej ambasady dokładać. W latach 1769-1802 parlament wyłożył na to 97 tys. funtów, czyli 3,6% wszystkich wydatków na dyplomację w ogóle. Ciekawe, kto komu wymówił w owym 1804 roku.