I nie ma dla nas chyba nadziei.

Taka mnie naszła refleksja po ostatniej wizycie w sądzie.
Ja wiem, że qwerty pisze o tym często, gęsto. Np "Prawo w Polsce jest jak ocean z rafami i górami lodowymi.", ale do człowieka dociera to dopiero kiedy sam się zderzy z tą ścianą czy górą :-)
Ale do rzeczy. Któregoś pięknego dnia zadzwonił telefon i miła pani poinformowała mnie, że sędzia wzywa mnie na świadka i jak się nie stawię to... ręka, noga, mózg itd. 
Po dłuższej rozmowie, ustaliliśmy o co kaman, ponieważ z początku byłem lekko skonfundowany.
Otóż, ładnych parę lat wcześniej, byłem w niewłaściwym miejscu i o niewłaściwej porze, a teraz jestem ciągany po sądach, chociaż wszystko czyli nic, powiedziałem dawno temu na komendzie i zapomniałem o całej sprawie. Dla pewności dostałem jeszcze maila.

Ja generalnie uważam, że z systemem wszelakim, m.in. prawnym, się nie wygra, dlatego pomimo, że wszyscy dookoła mówili aby to, mówiąc kolokwialnie olać, ja w dzień rozprawy wskoczyłem żwawo na rower i pomknąłem na spotkanie z polską Temidą.
Gdy w końcu złapałem azymut w tym sądowym labiryncie, przeszedłem pomyślnie kontrolę bezpieczeństwa i znalazłem właściwą salę, dla pewności sprawdziłem rozpiskę na ekranie wyświetlacza, ponieważ sekcja sądu, w której miała się odbyć rozprawa była cokolwiek wyludniona. Teraz trzeba było tylko cierpliwie czekać.
Kilka minut przed rozpoczęciem rozprawy pojawiły się panie protokolantki, za nimi skuty w kostkach oskarżony w towarzystwie dwóch policjantów, a siedzący obok cywile ubrali, wyciągnięte z reklamówek pogniecione togi, czy jak tam się nazywa to wdzianko i mogliśmy zaczynać.
Nie mam dużego doświadczenia sądowego. Tak właściwie to była moja pierwsza rozprawa, ale jedno co mogę powiedzieć to, że polskie sądy są punktualne.
Po odczytaniu listy obecności, zostałem poproszony o opuszczenie sali. Po ponownym zaproszeniu dowiedziałem się, że rozprawa na wniosek obrony została odroczona. O nowym terminie powiadomiono nas ustnie, jak to podyktowała pani sędzina. Ponadto dowiedzieliśmy się, że nawet gdybyśmy się nie pojawili to rozprawa się odbędzie tak czy inaczej. Oskarżony zapewnił ochoczo, że będzie pomimo tego, iż być może przy sprzyjających wiatrach, do tego czasu będzie wolnym człowiekiem. Ja, w swojej bezgranicznej naiwności, zapytałem czy nie mógłbym powiedzieć co wiem i mógłbym darować sobie kolejną stratę czasu, ale nie doczekałem się odpowiedzi. Ponadto, dowiedziałem się, że kara finansowa nałożona na mnie, za niestawienie się na wcześniejszej rozprawie została wspaniałomyślnie anulowana.
Nie powiem, zdziwiłem się.
Próbowałem coś ustalić, ale usłyszałem, że wezwanie zostało odebrane, na dowód czego miła pani sędzina pokazała mi stosowną informację z personaliami. Faktycznie, że zostało odebrane i zakładam wylądowało w koszu, a ja gdybym teraz się nie stawił to w niedługim czasie kwitowałbym pismo od komornika.
Naiwnie zapytałem, czy nie można było sprawdzić gdzie obecnie mieszkam i nie jest to adres, który podałem lata temu na komendzie? Miła pani sędzina nic nie skomentowała, dając do zrozumienia, że nie doczekam się odpowiedzi na żadne pytanie i dlaczego nie jestem wdzięczny za anulowanie grzywny.
Dla pewności poprosiłem o kartkę papieru i zapisując sobie termin kolejnej rozprawy, pozwoliłem sobie na emocjonalny komentarz dotyczący obciążeń finansowych polskiego społeczeństwa, które suma summarum płaci za ten, w domyśle, cyrk.
Mam nadzieję, że ta kolejna rozprawa będzie ostatnia, ale tak naprawdę to wcale nie jestem pewien.
Toniemy...

	bolek
	4 października 2026 07:00