Gdy włożyłem na nos okulary, okazało się, że chodzi o ratowanie życia. W końcu była to instrukcja udzielania pierwszej pomocy, którą próbowałem zgłębić w czasie odgrzewania pierogów w mikrofali.

Jak się zapewne domyśliliście, będzie o Żydach. Oczywiście, nie ze względu na to, że jest to teraz, jakoś szczególnie nośny temat, ale tak po prostu. Poza tym, związane jest to z poprzednim wpisem, który wywołał tyle... emocji. Tekst pochodzi z przedwojennego periodyku "Życie Tatarskie". Nie jest jakoś szczególnie odkrywczy czy demaskatorski, ale jest ciekawy.

Żydzi a Palestyna

Prasa wciąż komentuje problem żydowski w Palestynie. Kruszą się kopie za i przeciwko Żydom i w tej wymianie poglądów bierze udział, przyjaźnie usposobiony do Arabów, znany publicysta Adolf Nowaczyński.
Ruch nacjonalny szerzy się i ogarnia wszystkie państwa arabskie. Zakładają się nowe wydawnictwa i mają one charakter antyjudejski i antysyjonistyczny.
W Palestynie grupa arabskiej młodzieży nacjonalistycznej założyła partię obrony narodowej, opartą na zasadach hitleryzmu, a skierowaną przeciwko Żydom.
W Bejrucie wychodzi pismo „Alif-Bet”, redagowane przez Achdil-el-Szidida i Achdak efendiego; w Jerozolimie powstało pismo „Al Difá”, w niem umieszczają znane artykuły Hitlera, Goeringa i Streichera.

(Moja przejażdżka po Palestynie, A. Nowaczyński)

Jeszcze mocniejsze w wyrazach są nowe periodyki: „Urah Izrael”, propagujący bojkot handlowy towarów żydowskich, i „El Szabad”, tygodnik dla młodzieży, nastrojony niezwykle wojowniczo przeciwko Żydom. „Sarar” na wyspie Cyprze i „Muktabas” w Damaszku. Wspomniane pisma domagają się niezwłocznej walki czynnej i usunięcia Żydów nie tylko z Palestyny, ale i z Cypru, dokąd bogaci Żydzi przenieśli się i robią dobre interesy.
Nowe pisma, wydawane przez młodsze pokolenia, uważają Żydów za najeźdźców i grożą wyrżnąć ich w pień. O żadnych z nimi porozumieniach niema mowy; chcą ich wypędzić z Palestyny, Syrii, Iraku, Egiptu, Tunisu, Marokka, wogóle zewsząd, gdzie jest ich chociażby garstka. Arabowie są przygotowani, że Żydów będą bronić Europejczycy, że Istahlal‑wolność oraz połączenie wszystkich ziem i terytorjów arabskich, a później muzułmańskich trzeba będzie okupić ofiarami krwi, ale to nie powinno wstrzymać ruchu wyzwoleńczego Arabów.
Grubo się mylą Europejczycy, wyobrażając sobie Arabów jako dzikich ludzi, cwałujących po pustynnych piaskach. Bardzo wielu z młodego pokolenia studiowało w uniwersytetach europejskich i indyjskich. Jest ich dużo na uniwersytecie w Kairze. Są doktorami, jurystami, inżynierami, literatami, ekonomistami. Elita niepodległościowców wzrasta nad brzegami mórz Śródziemnego i Czarnego.
Rosną sympatie ku Arabom w Anglji, o których Malcom Macdonald junior pisze gorące artykuły. Córka króla angielskiego Wiktorja gościła z mężem w maju w Palestynie i ograniczyła się na studiowaniu tylko „rzeczy arabskich”, wymówiwszy sobie wszelkie zetknięcie z notablami żydowskiemi.
Oprócz nowych, radykalnie nastrojonych pism, wychodzą i dawne ugodowe, ale i one musiały się zradykalizować i dociągnąć do gwałtownego tonu pism młodych.
Arabowie, widząc wzmagający się w zawrotnem tempie przyrost ludności żydowskiej, zrozumieli, że wszelkie pośród nich rozłamy idą na korzyść Żydom, przeto dwie partje arabskie nacjonalistów z w. Muftim Husejini i ugodowców z prezydentem m. Jerozolimy Naszaszybi na czele, dla dobra ogólnego podały sobie ręce, a przecież walka o wpływy pomiędzy rodzinami Husejniego i Naszaszybi ciągnęła się niemal wiekami.
W założonym niedawno "Klubie Arabskim" w Jerozolimie spotykają się obecnie wszyscy działacze i wspólnie omawiają swe sprawy.
Egzekutywa arabska w październiku r. 33 wysłała do angielskiego ministra kolonij uroczysty protest w następującym brzmieniu:
„Żądamy obrony Arabów w Palestynie i spełnienia przyznanych nam praw. Nie wolno zmuszać całej ludności przemocą do przyjęcia warunków, które są sprzeczne z tradycjami Anglii jako państwa cywilizowanego i chrześcijańskiego. Protestujemy przeciw męczeństwu całego narodu arabskiego, stanowiącego 73% ludności Palestyny i oskarżamy o stosowanie gwałtów przeciwko nieuzbrojonemu i pokojowemu narodowi.”
Egzekutywa Arabska termin dała roczny. Przez ten czas stan rzeczy znacznie się pogorszył. Strajki, rozruchy, mordy, awantury Żydów między sobą, demonstracje w Tel-Awiwie, napaści na policję angielską…
Cierpliwość Arabów wyczerpała się. Umiarkowani antysyjoniści ustąpili z placu i ich miejsce zajęli narodowo-radykalni; synów effendich zastąpili w dużej mierze chłopi Fel-lachów ludzie twardzi, aktywni. Na czele „Instahlalu” stanęli adwokat Abdul-Hedi, Izmail-El-Husejni, prowadzący obecnie propagandę w Ameryce i cały szereg wybitnych, znanych osób.
W rezultacie twardego kursu dużo najuczciwszej, inteligentnej, patriotycznej młodzieży siedzi za kratami więzienia, lub leczy się w szpitalach.
Pod wpływem ruchu antyżydowskiego w krajach arabskich została podobno wydana w Turcji ustawa (gaz. Haint Nr 155), na mocy której kilkaset rodzin żydowskich zostało zmuszonych do opuszczenia swych siedzib w Konstantynopolu.
Wszystko to świadczy o wzmagającym się ruchu antyżydowskim w państwach muzułmańskich.
Stefan Tuhan Baranowski

	bolek
	18 grudnia 2025 13:00